Andrzej Lepper nie żyje – wspomnienie osobiste.

W serwisach informacyjnych ok. godz 19 Polskę pojawiła się informacja o śmierci Andrzeja Leppera, lidera i założyciela Samoobrony, byłego wicemarszałka sejmu, wicepremiera i ministra oraz posła RP.

Pracując w mediach miałem okazję poznać Andrzeja Leppera na konferencjach prasowych w siedzibie Samoobrony w Lublinie. Często bywał w tym mieście. Zbudowane struktury partii były tam silne. Byłem wówczas korespondentem Telewizji Polsat. Wydawcy krajowych serwisów informacyjnych często zlecali reporterom lokalnym rejestrowanie tych konferencji. Zadawaliśmy przewodniczącemu pytania na które zawsze chętnie odpowiadał. Było trochę ubawu, bo Andrzej Lepper miał  niekonwencjonalne odpowiedzi. Przypomnę chociażby pytanie zadane w sprawie gwałtu europosła Samoobrony na prostytutce. Lepper zaśmiał się zdumiony. Sprawa dopiero co pojawiła się w mediach. To na konferencji w Lublinie Lepper dowiedział się, że miał miejsce incydent w Brukseli. Nagle wypalił, że nie rozumie jak to można zgwałcić prostytutkę. To była taka naturalna chłopska reakcja. Później Lepper, gdy doradcy powiedzieli mu, że jest ważnym politykiem i musi kontrolować co mówi, tłumaczył się że co innego miał na myśli. W eter jak to się mówi jednak poszło.

Jako dziennikarz lub operator kamery, jak wspomniałem często uczestniczyłem w spotkaniach z Andrzejem Lepperem. Bywałem na spotkaniach i konferencjach prasowych z wieloma znaczącymi politykami. Bywało róznie. Na Leppera „jak się mówiło” lubliśmy jeździć, gdyż zawsze było trochę folkloru. Jako lokalni koresponednci cieszyliśmy się, że dawał nam zarobić. Tematu nie trzeba było szukać i czekać na akceptację. Warszawa zawsze zamawiała „coś” z Leppera. Później był przerwa aż pojawił się dla dziennikarzy w Lublinie Janusz Palikot. Z czasów gdy Lepper był na topie zapamiętałem, że zawsze jako jedyny spośród polityków zanim zajął miejsce za stołem prezydialnym witał się tylko z operatorami kamer podaniem ręki i mówił „cześć”. Często komentowaliśmy  to później pozytywnie  z kolegami. Na konferencjach byliśmy przecież tylko „techniczni”. Lubiłem wówczas także Zytę Gilowską, zawsze cierpliwą gdy trzeba było coś powtórzyć do kamery. Zawsze miło wspominam kontakty z tymi politykami. Dziś nie ma już Andrzeja Leppera… Wcześniej miał śmierć polityczną, teraz umarł naprawdę.

                                                          Tomasz Szczykutowicz